Kind zit vermoeit op de grond. Ze moet aan alle verwachtingen van ouders voldoen.

Torenhoge verwachtingen

In de twintigste eeuw was ieder gezinslid vooral een goede hulp in en om het huis. In sommige culturen zijn kinderen zelfs nog steeds een vorm van ‘oudedagsvoorziening’. Je weet dan als ouders tenminste dat je gebakken zit met een rits kinderen die voor jou kunnen zorgen als je oud wordt. Tegenwoordig zien we in Nederland en omringende landen steeds meer een trend van ouder aan kinderen beginnen; in 2019 zijn moeders bij hun eerste kind gemiddeld 30 jaar. Ook zien we een afname van de gezinsgrootte; gemiddeld 1,7 kinderen per gezin in 2019. Een kind helpt ouders dan misschien niet meer direct in materiële zin, maar wel in immateriële zin. Kinderen zijn dan ook veel meer een soort maatschappelijk statussymbool geworden, zegt Janine Bruinooge al in het Psychologie Magazine van januari 2005. Al vind ik het echt verschrikkelijk klinken, ik kan haar wel volgen. Juist door de kleinere gezinnen ontstaat er een hogere druk op de 1 of 2 kinderen in het gezin. Het is namelijk wel te hopen dat die ‘lukken’. Onuitgesproken of uitgesproken verwachtingen kunnen onbewust of bewust voor druk en stress zorgen bij de volgende generatie. In de praktijk van alledag kan dit resulteren in volle kinderagenda’s van pianoles naar ballet en van tennis naar de scouting. Ik hoop stiekem dat in sommige gevallen corona mensen weer een beetje ‘down to earth’ heeft gebracht en dat het zorgt voor reflectievragen zoals ‘waar doen we dit nu allemaal voor?’.

Uiteraard heb ik me voorgenomen het allemaal anders te doen: geen hoge verwachtingen of stress voor mijn kids. Natuurlijk ben ik wel altijd zoekende naar de juiste ondersteuning in iedere ontwikkelingsfase. Misschien herken je die vraag wel: hoe vind ik hier een fijne balans in? Wat past bij mij en mijn gezin? Van nature ben ik streberig, wil ik vooruit en resultaat boeken. Lekker rood dus op de DISC*. Tijdens het opgroeien van mijn kinderen van baby tot kleuter moedig ik mezelf aan deze eigenschap even te parkeren en vooral te genieten van het moment.

Verwachtingen vallen onder ‘nurture’ (invloed van de omgeving).  Als ouder kun je verwachtingen hebben over het moeder- of vaderschap. Als deze wat te rooskleurig waren van tevoren loop je het risico van de spreekwoordelijke roze of blauwe wolk te vallen. De slapeloze nachten, de zorgen om de baby en de beperkte vrijheid kunnen weleens tegenvallen. Zwangere vrouwen zeggen vaak: ‘als mijn kindje maar gezond is, dan ben ik al blij’. Maar, als het baby’tje dan geboren is, is het natuurlijk wel fijn als het goed gaat drinken en groeien. Het liefst volgens de curve uit de boekjes. O, en natuurlijk wel een keer gaat rollen, kruipen of lopen op de te verwachten leeftijd. We maken ons al snel zorgen als het allemaal net iets langer duurt of anders loopt. Ook in de speeltuin klinkt al snel de vraag: ‘hoe oud is die van jou?’, om vervolgens te vergelijken of het ene kindje al meer kan, doet of zegt dan het andere kindje.

In het onderwijs stellen we vaak hoge, maar realistische doelen. Uit onderzoek blijkt namelijk dat als je meer verwacht van kinderen, er ook een hogere prestatie zal zijn. Lage verwachtingen zorgen voor mindere resultaten. In het onderzoek waar ik op doel, van Robert Rosenthal in 1968, werd tegen een leerkracht gezegd dat een aantal leerlingen intelligentere, sterkere leerlingen waren en een aantal leerlingen minder slimme leerlingen waren. Dit was echter volstrekt willekeurig en dus niet waar. Maar wat bleek: aan het eind van de periode presteren de leerlingen waarvan gezegd waren dat ze slimmer waren, dan ook daadwerkelijk beter. We noemen dit dan ook het Rosenthal-effect.

Hoge, maar realistische verwachtingen hebben, hoeft dan ook niet alleen maar slecht te zijn. Echter, wees je ervan bewust dat je kleintje niet een soort ‘mini-me’ is en dus van andere dingen dan jij blij kan worden. Als jij altijd getennist hebt, hoeft dat niet te betekenen dat je kleintje daar ook gek op wordt. Kijk naar zijn talenten, stem af wat er bij jouw kleintje past. Probeer, ervaar en stel bij. Zo is mijn jongste dol op peuterjudo, wat natuurlijk prachtig is voor de motorische ontwikkeling, maar dat is niet het eerste doel. Ik wens hem voor de les dan ook veel plezier in plaats van veel succes. Het gaat om de fun, het plezier in bewegen en stoeien. Hij hoeft daar niet te beste te worden of alle opdrachtjes perfect uit te voeren. Ik wil je dan ook tot slot een mooie wijsheid meegeven: geniet van het (leer)moment. Streef niet naar het resultaat, bijvoorbeeld bij het leren lopen, maar prijs je kleintje als hij weer opstaat en het opnieuw probeert. Leef procesgericht in plaats van resultaatgericht en je zult zien dat het lucht geeft.

The power of Yet: I can’t do this .. yet!

Met deze instelling gaat je kleintje een leven lang leren tegemoet. Hoe mooi is dat?

* DISC is een model dat beoogt menselijk gedrag en drijfveren in kaart te brengen in een persoonlijkheidsprofiel. Dit model wordt veel gebruikt in bedrijven om teams samen te stellen.

Leonie
Liefs, Leonie

Deel deze tips

Stay Connected

Meer inspiratie & tips

corona

Snotjes verzamelen

Corona(snel)testen bij kinderen. Lang wist ik niet zo goed wat ik hiervan moest vinden. Die testen bij de GGD teststraat vind ik zelf al geen

Lees verder »
Kruidnootjes

Pietenparcours

De Sint is weer in het land. Hoe leuk Sinterklaas ook is. Het is toch ook wel weer een spannende tijd. Ondanks de spanning vind

Lees verder »

Eerste schoentjes

Yes, jouw kleintje heeft het lopen eindelijk onder de knie! Het heeft veel doorzettingsvermogen en vallen en opstaan van je kleintje gevergd, maar het is hem

Lees verder »